Odwożę żonę do pracy. Zza zakrętu wyłania się roztrzaskany o drogę wielki świerk. Orkan Sabine położył na ziemi ponad stuletnie drzewo. Dlaczego we Francji nazwano go Chiara? Nie mam pojęcia... A wiecie, że dawniej huragany nazywano tylko imionami żeńskimi. Pod koniec lat 70-tych XX w. – pod wpływem protestów feministek – zaczęto stosować na przemian imiona żeńskie … Czytaj dalej …kto ściga ułudę, nasyci się nędzą… Prz 28, 19 →

Wróciliśmy z bajkowego Rust. Wodny świat, Rulantica, zachwycił przestrzenią przemyślaną co do cala, rozmachem i różnorodnością. Przeraził trochę tłumami (zwłaszcza z drugiej strony Renu), które szukały tam rozrywki. Nocleg w hotelu stylizowanym na klasztor też miał ciekawy smaczek... Gdy tak chodziłem „klasztornymi” korytarzami hotelu doszło do mnie, że skoro wyrosłem w religii katolickiej, to powinienem się … Czytaj dalej Zatem Zorobabel, syn Szealtiela, i Jozue, syn Josadaka, zabrali się do rozpoczęcia budowy domu Bożego w Jerozolimie… Ezd 5, 2 →

Oślepia biel śniegu, gdy patrzę przez okno. Iskrzą się gwiazdki mrozu w promieniach słońca. Śnieg przykrywa wszystkie niedoskonałości i świat wydaje się piękniejszy. Czy istota zwana Bogiem, która podobno dała wszystkiemu początek, przejmuje się naszym losem? Religie odpowiadają twierdząco... Ale jak inaczej by miały odpowiadać, bo przecież każda z nich twierdzi, że ma monopol w … Czytaj dalej Głowa Jego i włosy – białe jak biała wełna, jak śnieg, a oczy Jego jak płomień ognia… Ap 1, 14 →

Jedziemy jutro do badeńskiego Rustu. Tam właśnie mieści się jeden z największych Parków Rozrywki - Europapark. Ale my jedziemy do wodnej Rulantica . Trzeba zrealizować nagrodę, o której już wspominałem. Mieliśmy pojechać w listopadzie zeszłego roku, ale po pogrzebie taty nie było do tego nastroju. Teraz już jednak wszystko domknięte. Jedziemy:-)

Wracam z pracy i stoję na światłach. W tunelu mają miejsce jakieś prace renowacyjne i ruch toczy się wahadłowo. Mam do pracy 12 km i przejeżdżam przez 3 tunele. Szwarcwald to słynne blokowe wypiętrzenia,

Odgarniam śnieg, który spadł dzisiejszej nocy. Z każdą szuflą rodzi się jakaś myśl. Sypię wysoki śnieżny wał. „Buduję od podstaw”… Ale szkopuł w tym, że budulec jest bardzo nietrwały. Za parę dni zliże go słońce

Przez kilka wpisów wróciłem do religii, mojego ulubionego obszaru zadumań. Bo one towarzyszą człowiekowi od początku. Od chwili, gdy uzyskał świadomość i zrozumiał, że nie jest w stanie pojąć wszystkiego. I towarzyszyć będą do końca. Do ostatniego tchnienia ostatniego człowieka

W trzecim odcinku każdej serii piszę trochę o ciemnej stronie wyznawców każdej z przełomowych postaci. Dzisiaj wbrew pozorom nie będę pisał o islamskim fundamentalizmie ale o dżihadzie.

To nie jest tak, że ktoś „wymyśli” religię i od ręki spisze jej reguły. Mijają całe lata i wieki, przemijają pokolenia i kształtuje się tradycja religijna i dogmaty. Świetnie widzimy to na przykładzie islamu.

Przeprowadzamy starszą córkę z akademika do akademika we Freiburgu. Stary mają w marcu wyburzać. Na szczęście dostała miejsce w nowym. Pakujemy toboły do samochodu i jedziemy parę przecznic dalej