Naszła mnie myśl, że obszar tajemnicy jest w zaniku. Człowiek wie coraz więcej o sobie i całej rzeczywistości, a może wydaje mu się tylko, że wie... I tajemnica się kurczy... Jak księżyc podążający do nowiu... I w naszym życiu coraz mniej magii. I wszystko wydaje się takie powszednie...

Okazało się, że u osób, które nie znają się na sztuce, odczucie piękna wywołują dwa oddzielne procesy w mózgu, jeden z nich jest owszem subiektywny, indywidualny, ale drugi odnosi się do pewnych uniwersalnych wartości, jak na przykład - harmonijnych proporcji.

Czy piękno jest iluzją? W pewien sposób na pewno. Zwłaszcza wtedy, gdy oddala się od rzeczywistości. Gdy pokazuje nierealny wysublimowany świat.

Od dawna ludzie zastanawiali się na temat poznania piękna. Warto tu jednak wspomnieć pewnego Niemca, Aleksandra Baumgartena

Wiecie, że wszystkiemu winny jest Platon. Genialny filizof stworzył konkurencyjny charakter relacji sztuki i filozofii. Obie miały szukać prawdy. Ta pierwsza miała być podporządkowana drugiej. Wynikiem takiego spotkania winno być właśnie piękno. 

Jednym z plusów bloga jest, iż można szybko zerknąć na to, o czym pisało się czy rozmyślało tego samego dnia w poprzednich latach. Dwa lata temu pisałem o równoległych światach

Już w domu. Na powitanie podszedł sąsiad. Złożyliśmy sobie życzenia. Gadaliśmy conajmniej z pół godziny. A mówią, że mężczyźni to nie plotkarze:-) Wydaje mi się, że jest zupełnie odwrotnie. Potwierdzają to zresztą badania naukowe. Może mamy tylko inne tematy

Ostatnie zakupy. Zauważyłem, że kupujemy coraz mniej przed wyjazdem. Jakieś parę specjałów. Stoję w mięsnym za ulubionymi wędlinkami. To mały sklepik z produktami regionalnymi. Trzeba przyjść wcześnie rano, bo inaczej nic się już nie zastanie...

Powoli zbieramy się do powrotu. Dzisiaj wracamy z Warszawy na Śląsk. Wczoraj wieczorem jeszcze kino. Już tradycją stało się, że przed kinem zahaczamy zawsze do kawiarni. Pijemy kawę i rozmawiamy. Patrzymy na ludzi jak gdzieś ...pędzą. A w Warszawie jest to nie byle jaki pęd.

Zamek Królewski w Warszawie. Nigdy nie byłem w środku. Więc odrabiam zaległości. Najbardziej zdumiała mnie determinacja odbudowujących. I odwaga pracowników, którzy podczas wojny wynieśli 500 fragmentów elewacji, parkietów, kolumn, rzeźb, obrazów i innych "kawałków" Zamku poza …okiem okupanta.