Na pierwszej stronie lokalnej gazety tytuł:”Schlägt der Feuerteufel wieder zu?” – Czy podpalacz znowu uderza? Dosłownie “podpalacz”, “Feuerteufel” znaczy tu “ogniowy diabeł”, ale to w niemieckim metafora i idiom jednocześnie.

W pracy góra stwierdziła, że konkurencja szybciej wprowadza nowe modele i sprawniej organizuje produkcję. Wysłali tam jakiegoś łosia, który teraz chce przyszpanować przed młodym szefem i opowiedział, jakie to ma wrażenia po wizycie w zakładzie konkurencji. Na nic nasze tłumaczenia, że inny profil produkcji i inne procesy technologiczne. Klamka zapadła… Mamy się nie ociągać i sprawniej (tzn szybciej) organizować produkcję.

Moje córki grają na PS4 w polskiego „Wiedźmina” po niemiecku. Nie udało się kupić wersji polskiej, ale też niemiecka była dużo tańsza, choć zawierała mnóstwo dodatków. Trochę skomplikowane, do końca tego nie rozumiem…. Same sobie zaoszczędziły i kupiły, co chciały. Ich sprawa:-) Zatem to Hexer a nie Wiedźmin i kwita… 🙂

O wolność trzeba walczyć. My Polacy zresztą o tym dobrze wiemy. A jeśli ją mamy, nie możemy jej roztrwonić. Też o tym wiemy… Ale nie uczymy się na błędach:-)

Wracając z pracy, spotkałem naszą bardzo wiekową sąsiądkę. Wpadła mi do głowy myśl, by zapytać ją o zdrowie. Już w momencie pytania, włosy zjeżyły mi się na głowie, bo zdałem sobie sprawę, że sam sobie zgotowałem conajmniej pół godziny wyciętej z życiorysu. I oczywiście tak się stało. I zadaję sobie pytanie, skąd ta idea zagościła w mojej głowie.

Młodsza córka gra od lat na pianinie. Jej nauczycielka dodatkowo prowadzi rzadki sposób gry na tym instrumencie – multiplaying. Polega to na tym, że dwie, trzy albo i nawet cztery osoby grają na jednym instrumencie a przy drugim siedzi tyle samo. Zatem mówi się np o zagraniu utworu na dwanaście rąk. Jednym z nielicznych w historii muzyki utworów specjalnie napisanym na dwanaście rąk jest Ballata e Bizarria für 2 Klaviere zu 12 Händen, G.B. Pagnoncelli. Ale nauczycielka córki mnóstwo utworów na multiplaying przerobiła.

Wiało dzisiaj nieźle w Szwarcwaldzie. Pospadały kolorowe liście z drzew. Ale człowiek raczej szuka w sobie nie huraganu, ale ciszy.

Trochę poczytałem o hodowli saren w sztucznych warunkach… Po pierwsze, sarny nie nadają się za bardzo do hodowli zamkniętej (ze względu na ich dużą wybiórczość pokarmową). Druga sprawa to trzeba dbać o ,,swieży” dopływ krwi, aby je nie krzyżowac wsobnie. Problem jest dość duży, bo mogą wystąpić podobne problemy jak z żubrami, które są podatne na gruźlicę i inne choroby. Zatem trzeba postępować z głową… Bo tak naprawdę sarna najlepiej czuje się w lesie.

Dalej świąteczne refleksję. Jesień wchodzi w dżdżystą fazę niestety. Przynajmniej u mnie za oknem. Przez krótki czas widziałem nawet zabłąkaną sarenkę na skraju lasu. Ciekawie, czy to jedna z tych, które odwiedzały nas zeszłej zimy.

Jutro Święto Jedności Niemiec. Dziwne święto… Nie wiem do końca, cóż znaczy ono dla Niemców. Właściwie trudno mówić o niemieckim patriotyzmie. Sami Niemcy się trochę tego boją. Bardzo niechętnie również wspomina się o „narodowości niemieckiej”. „Nationalität” źle się kojarzy i Niemcy tego unikają. Częściej natomiast spotykamy odwołanie się do regionalności. Zdziwiłem się kiedyś, gdy usłyszałem z ust kolegi z pracy, rodowitego Niemca – „Ich bin kein Deutscher. Ich bin Alemanisch” – Nie jestem Niemcem, jestem Alemańczykiem.