Inteligencja. Jest tu mnóstwo definicji. Od pewnej sprawności umysłowej przez umiejętność adaptacji po zdolność do kreatywnego przetwarzania informacji. Niejeden z nas robił sobie badanie na IQ, iloraz inteligencji… Przynajmniej dla zabawy:-)

Opanowanie. To nieprzeciętna umiejętność. Podziwiamy tych, którzy potrafią nad sobą zapanować. W mózgu toczy się wówczas walka. Kora nowa musi poskromić ciało migdałowate, do którego spływa chemia hormonów. Złość, agresja, podniecenie, rozkosz…

Anonimowość. To nasz ratunek i nasza broń. W wielu wypadkach wolimy być anonimowi, bo tak wygodniej. Nie trzeba się wychylać, deklarować, ponosić odpowiedzialności, zabierać zdania, bronić krzywdzonych i stawiać się swoim albo czyimś katom…

Rzeczywistość. Jest jednak inna. Świat nie składa się z pozytywnych istot, które życzą nam dobra. Codzienność to zdrada, kłamstwo, egoizm… Wybaczenie nie wytrzymuje z taką logiką. Ale spójrzmy dobrze… Gdyby świat był idealny, nie byłoby zła i wybaczenie nie byłoby też potrzebne.Wybaczenie jest przerwaniem pewnego łańcucha, czy chcemy tego czy nie… Następuje pewna konsternacja. Stop, przysisk resetu, aberracja rzeczywistości. Tej właśnie złej rzeczywistości. Ktoś się ponad to wzbija… Ktoś jest znowu naiwny, bo można i tak powiedzieć.

Wybaczenie. Jest nie tylko zaniechaniem zemsty. Jest czymś więcej. Jest pewnym aktem wewnętrznym, który próbuje w sprawcy zła zobaczyć człowieka. Nie jest zapomnieniem złego czynu. To nie jest możliwe. Pamiętać będziemy długo, przy dużej krzywdzie zapewne do końca życia.

Zemsta. Czy mamy do niej prawo? Przypominają się od razu scenariusze wielu filmów, w których bohater stracił wszystko i jedyną jego motywacją jest zemsta:-) Z religii zwłaszcza hinduizm, buddyzm i chrześcijaństwo przestrzegają przed wymierzaniem samemu sprawiedliwiści.

Szczerość wobec siebie. Ciężko o nią. Dzisiaj świat promuje “podkręcanie” rzeczywistości. Aby widziano nas lepszymi niż naprawdę jesteśmy. Są nawet propozycje kursów czy wydawane podręczniki na ten temat.

Stagnacja. Lubimy bowiem lenistwo, nicnierobienie. Zwykle mówimy górnolotnie: odpoczynek:-) Łapię się na tym, że tak usprawiedliwiam się zwłaszcza wtedy, gdy coś mi się tego dnia udało. A więc zasługuję na nagrodę. Nagrodą jest wieczór leniuchiwania:-)

Rozwój. Czy warto się w ogóle rozwijać? Czy na pewnym etapie życia mamy prawo “spocząć na laurach”? Mamy za sobą lata szkoły i studiów. Lata osobistych doświadczeń. Możemy przecież powiedzieć: dość. Swoje wiem i basta. 🙂 Przykład Kanta pokazuje, że to ostatecznie sam człowiek decyduje o tym, czy chce poznawać i odkrywać świat wraz innymi, czy też woli zasnąć w swoich własnych poznawczych schematach.

Filozofia zdrowia, filozofia piękna filozofia sukcesu, filozofia biznesu… Spotykamy się z takimi określeniami na co dzień. Czy mają coś wspólnego z filozofią? Raczej mało albo wcale. Są ładnymi zbitkami dwóch atrakcyjnych wyrazów. To ma zapewnić sukces firmie czy książce. Nie… Nie myślcie, że się oburzam. Raczej mnie to zawsze skłania do refleksji nad znaczeniem.