Rodzina wyjechała do domu z samego rana, by uniknąć świątecznych korków. W kierunku Szwajcarii największy ruch był co prawda w piątkowe popołudnie, kiedy dwa południowe niemieckie landy rozpoczęły świąteczne wakacje, ale nie warto było ryzykować.

Przyjechała siostra mojej żony ze Szwajcarii. Opowiadają o ewenementach tamtejszej kultury. Ciekawe jest np obchodzenie świąt przez niektóre kantony.

Córka pojechała na kolację do rodziców chłopaka. Pfingsten, Zielone Święta, Zesłanie Ducha Świętego obchodzi się  w alemańskim Szwarcwaldzie równie uroczyście, co święta Bożego Narodzenia czy Wielkanoc.

Po upale ani śladu. Zawsze, gdy w górach pada deszcz, gwałtownie się ochładza. Wiatr goni po niebie chmury, jakby chciał zrobić porządek i posprzątać.

Urząd. Za bardzo ich nie lubię. Choć mogę się tam przyglądać ludziom bez końca. Tłumy. Starzy i młodzi. Śpieszą się. Nurkują w swoje smartfony.

Z nieba leje się żar... A w mojej pracy jest studwodziestometrowy piec tunelowy... Żar zatem zewsząd:-)

Podlewam ogródek. Wieczorem zrobiło się bardzo przyjemnie po całodziennej spiekocie. Woda ścieka do najmniejszych roślinek, odżywia korzonki. Bo woda to życie.

Burza. Wiatr i pioruny. Przewalają się przez góry. Mają w sobie niepokojące piękno. Rodzi się w nas jakiś atawistyczny lęk. Choć mieszkamy w bezpiecznych domach.

Jedziemy rowerami lasem. Ponad 1000 m. n.p.m. las wygląda surowo. Omszałe kamienie pokryte są jakimś szarym nalotem. Zieleń paproci jest świeża i ożywcza. Strumyk pieni się w jakimś dzikim szale przewalając się po skałach. Piękno wydaje się ...piękniejsze niż pareset metrów niżej.

Rodzinny grill. I cały dzień na świeżym powietrzu. Pachnie ciepłą żywicą i suszącym się sianem. Leniwie rozmawiamy o wszystkim i niczym…