Ktoś może zapytać, dlaczego zabrakło wśród moich ulubionych filozofów tytanów tej dziedziny jak Arystoteles, Platon czy Kartezjusz? A pojawili się tacy jak Mikołaj z Kuzy czy Mistrz Eckhart, którzy przecież nie są szeroko znani. Pewnie jest tak jak z muzyką i literaturą… Po prostu ważniejszy jest tu pewien osobisty smak i upodobania. Nie lubię też swoistego szufladkowania, że ten był hedonistą a tamten idealistą i o ile mogę tego unikam. Czasami takie systematyzowanie na siłę może bowiem bardziej zagmatwać niż wyjaśnić. Jest też momentami bardzo niesprawiedliwe…

Hans-Georg Gadamer. Wybrałem jego patrząc na zawikłaną współczesną filozofię. Krótko myślałem o Heideggerze, Heglu czy Jaspersie. Ale z nich wszystkich zdecydowanie Gadamer.

Moja lista ulubionych filozofów nie byłaby pełna bez Immanuela Kanta. Syn rzemieślnika z Królewca to jeden z najpracowitszych filozofów i nie sposób objąć jego myśli w jednym krótkim wpisie. Właściwie dotknę jedynie jednego z najsłynniejszych dzieł Kanta – Krytyki czystego rozumu.

Awicenna. Po arabsku: Abu Ali al-Hussajn Ibn Abdallah Ibn al-Hasan Ibn Ali Ibn Sina, w skrócie: Abu Ali Ibn Siena. Po hebrajsku: Awen Sena, stąd łacińskie: Avicenna. Nie był jedynie filozofem, ale również matematykiem a przede wszystkim lekarzem. Jest nazywany “ojcem nowoczesnej medycyny”. Bez wątpienia to jeden z najwybitniejszych uczonych islamskich.

Johannes Eckhart. A właściwie Mistrz Eckhart, bo pod takim określeniem przeszedł do historii. Wyprzedzał niewątpliwie swoją epokę (zresztą o takich tu ostatnio piszę:-). Urodził się w Turyngii, ale prawie całe życie spędził nad pięknym Renem. Dominikanin, mistyk, wykładowca, neoplatonik i w końcu… heretyk (choć się przed tym nieźle bronił 🙂

Dzisiaj trzech chłopaków z Azji Mniejszej. Tam gdzie wyjeżdżamy do Turcji, by się kąpać i zażywać słońca, od Bodrum aż po Antalya, była kiedyś starożytna Grecja. I tam właśnie żyli (konkretnie w greckiej Kapadocji): Grzegorz z Nyssy, Bazyli z Cezarei i Grzegorz z Nazjanzu.

Moich ulubionych filozofów nie przedstawiam w kolejności linearnej, czasowej, od żyjącego najwcześniej do tego najbardziej współczesnego. Ale raczej od stopnia „ulubienia”:D Po Mikołaju z Kuzy i Pseudodionizym przyszedł więc czas na Klemensa Aleksandryjskiego. Z