Byliśmy dziś w Bernie. Mieście niedźwiadków – 🙂 Prosty kalwiński styl. Stare Miasto wryte w zakole rzeki Aare… Z ogrodu róż (Rosengarten) widać je najlepiej. Stolica Szwajcarii, siedziba parlamentu… Tu chyba najlepiej smakuje Rösti w całej Szwajcarii-:)

Wczoraj stateczek a dziś jezioro Zug od plaży. Leżymy sobie na przystrzyżonej trawce. Dokoła rozbite wzdłuż jeziora senne pary. Słońce grzeje, że aż miło. Trzeba się smarować kremem, bo nie warto ryzykować podpalanej jak szkarłatna róża czerwieni na własnej skórze.

Robimy mały odpoczynek od rowerów. Postanowiliśmy popłynąć stateczkiem po jeziorze Zug. Już przy bukowaniu biletu mała konsternacja. Okazuje się, że statki to takie małe restauracje, siedzi się przy stolikach i… konsumuje. Są różnego rodzaju zestawy obiadowe, menú regionalne… Człowiek zachodu zatem ma siedzieć, podziwiać widoki i jeść.

Jestem kolejny raz w Szwajcarii. Mały urlop. Tydzień przerwy. W Niemczech mamy tzw Pfingstenferie, szkoły mają dwa tygodnie wolnego. Mieszka tu moja szwagierka. Więc lokum za darmo, bo tutejsze hotele czy restauracje nie należą do najtańszych.

Niechętnie zabieram polityczny głos w sprawie Polski. Od ponad trzynastu lat tam nie mieszkam i zgadzam się poniekąd z tymi, którzy uważają, że nie powinienem już głosować i mieć wpływ na kraj, w którym nie mieszkam.

Tak zapisuje Biblia Warszawska słowa Jezusa do uczniów, obiecującego posłać im Parakleta, Ducha Pocieszyciela. Zawsze mnie te słowa zastanawiały. Tradycyjnie interpretuje się je wiążąc z poprzednim fragmentem o zapowiedzi prześladowań mających spotkać głoszących naukę Jezusa. W tym sensie rozumieć je należy jako ostrzeżenie: prześladowania będą tak straszne, że Jezus nie ma odwagi opowiadać o tym apostołom.

Moja starsza córka zdaje teraz maturę. W sumie już zakończyła. Czeka jeszcze na wyniki. Walczy o każdy punkt, aby dostać się na wymarzoną medycynę w Heidelbergu.

W samochodzie zapaliła się kontrolka i trzeba o parę dni przełożyć urlop – 😦 Najpierw naprawa a potem przyjemność. No cóż, są rzeczy na które nie mamy wpływu. Było już o tym wczoraj.

Podobno mamy w swoim umyśle zapisany mechanizm, który dokonuje specyficznego resetu i dzięki któremu nabierany dystansu do codziennych problemów. Ludzie chorujący na depresję mają z tym mechanizmem problem i muszą być wspomagani farmakologicznie.

W sumie czemu mamy być karani za różnorodność czy indywidualność. Przez wiele lat byłem agnostykiem. Chyba ciągle trochę nim jestem. Każdy człowiek poszukujący wątpi w poukładaną religijnie czy filozoficznie wizję rzeczywistości. Dopatruje się dziury w całym. Reaguje okoniem na ortodoksyjność.